فرزندآوری مسئولانه؛ نیاز امروز، تضمین فردا
رسانه؛ سکوی پرتاب برندها و صنایع ملی
پیروزی سایپای تهران در برابر کلینیک دکتر فرهاد/ حضور کمنظیر بانوان هوادار در سالن شهید بابایی قزوین
برگزاری دادگاه کثیرالشاکی شرکت خودرویی صدرا سپهر سازه
ضربات موشکی و اقتدار راهبردی ایران در جنگ ۱۲ روزه، دشمن را به زانو درآورد
نقاب خیرخواهانه بر چهره منافع اقتصادی و ژئوپلیتیک
عبور از بحران با همدلی و تدبیر
میز خدمت یا میزی برای تبلیغات؟
تقابل میان واشنگتن و کاراکاس، در سطح تحلیلی نه یک نبرد میان «دموکراسی و استبداد»، بلکه نزاعی بنیادین بر سر کنترل منابع راهبردی، حق تعیین سرنوشت ملی و نفوذ منطقهای است. این کشمکش، نمونهای روشن از ابزارسازی گفتمان حقوق بشر است که نشان میدهد چگونه پوششهای خیرخواهانه در عرصه سیاست خارجی میتوانند به ابزاری برای پیشبرد اهداف راهبردی و منافع ژئوپلیتیک قدرتهای بزرگ تبدیل شوند.
کاخ سفید تلاش کرد با برگزاری یک دیدار سطح بالا اما بدون تشریفات رسمی، تعامل عملی را برای پیشبرد اهداف منطقهای آغاز کند، بدون آنکه تعهد حقوقی و مشروعیت کامل یک دولت رسمی را به جولانی اعطا نماید. این رویکرد، نمونهای از «عادیسازی مشروط» و تاکتیکی سیاست خارجی آمریکا محسوب میشود.
سیاستزدگی پدیدهای فراتر از رنگِ سیاسی است؛ این روند میتواند شریانهای عملکرد عمومی، اعتماد اجتماعی و توسعه اقتصادی را بندبند تهدید کند و در نهایت ببندد. قزوین، با تاریخ و داراییهای فرهنگی و جغرافیاییاش، نمونهای است که نشان میدهد حتی شهرهای با پیشینه پُرافتخار اگر در چارچوبهای مدیریتی و سیاستگذاریِ سالم قرار نگیرند، از ظرفیتهایشان محروم خواهند ماند.
امنیت هر جامعه نه تنها با دیوارهای بلند حفاظتی و سامانههای اطلاعاتی تأمین نمیشود، بلکه در گرو اعتماد مردم و امید به آینده است.
سالروز بازگشت آزادگان، برای قزوین معنایی فراتر از شادی دارد؛ چرا که این دیار، زادگاه دو چهره ماندگار در تاریخ اسارت است: سیدالاسرا شهید حسین لشکری که ۱۸ سال مقاومتش نماد پایداری شد و حجتالاسلام سیدعلیاکبر ابوترابیفرد که به «پدر معنوی آزادگان» شهرت یافت. روایت این دو قهرمان، نه تنها قصهای از رنج و صبر، بلکه درسی ماندگار برای نسلهای آینده است.
در مناقشه میان ارمنستان و آذربایجان، سالها میان حمایت از یکی از دو طرف سرگردان بودیم. سرانجام این دو کشور دست صلح به یکدیگر دادند و در این میان، نقش مثبت به آمریکا و نقش منفی به ایران رسید!
همانند روزهای دفاع مقدس، ایران در این جنگ نیز تنها بود؛ نه عضو ائتلافی جهانی بود، نه تکیهگاهش قراردادی سیاسی. تنها پشتوانهاش، مردمش چه نظامی و چه غیرنظامی بودند.
امروز بیش از هر زمان دیگری، نیاز به تصمیمی جسورانه و تغییری هوشمندانه احساس میشود تا رسانهای که سرمایه مردم است، از پوستهای که سالهاست مدیری بازنشسته بر آن نشسته، خارج شود و به مأموریت اصلی خود بازگردد.
چرا حالا که فضای سیاسی کشور پس از انتخابات ۱۴۰۴ بهسوی آرامش و همدلی پیش میرود، عدهای مصرّانه به دنبال ملتهبسازی فضا هستند؟