این صحنه(توافق صلح ارمنستان و آذربایجان) صحنه تلخی است؛ نه به این خاطر که میان آذربایجان و ارمنستان صلح برقرار میشود صلح را همیشه باید به فال نیک گرفت بلکه تلخی ماجرا از جای دیگری میآید.
این صلح در ینگه دنیا، با لبخندهای معنادار رئیسجمهور آمریکا شکل میگیرد؛ لبخندهایی که بیشتر از آنکه نوید آرامش باشند، بهاحتمال زیاد در آینده بذر بیثباتی و تنش را خواهند کاشت.
توافق صلح و در پی آن، طرح ایجاد «کریدور زنگزور» تماماً علیه منافع ایران است. این کریدور نهتنها جایگاه ترانزیتی و اقتصادی کشور را تضعیف میکند، بلکه در ابعاد استراتژیک، سیاسی و ژئوپلیتیکی، ایران را در موقعیتی شکننده قرار خواهد داد.
ما و البته رفیق دیرینمان روسیه سالها فرصت داشتیم که چنین صحنه صلحی را در منطقه، با ابتکار و مدیریت خود رقم بزنیم؛ نه اینکه امروز نظارهگر شکلگیری آن در آن سوی دنیا باشیم.
در مناقشه میان ارمنستان و آذربایجان، سالها میان حمایت از یکی از دو طرف سرگردان بودیم. سرانجام این دو کشور دست صلح به یکدیگر دادند و در این میان، نقش مثبت به آمریکا و نقش منفی به ایران رسید!
با سیاستهای نامتوازن و رویکردی آشفته در موازنه قوا، این فرصت مهم و تاریخی را نیز از دست دادیم. نتیجه آنکه بار دیگر ثابت شد در عرصه روابط بینالملل که بنیانش بر واقعگرایی است و نه آرمانگرایی بازیگر توانمندی نبودهایم.
اکنون باید دید این توافق صلح، بههمراه طرح موسوم به «پل ترامپ» در نزدیکی مرزهای ایران، کشور را به کدام مسیر خواهد برد؛ به حاشیهنشینی ژئوپلیتیکی یا به اجبار برای بازتعریف سیاست خارجی در قفقاز جنوبی.
